Мариглен Демири: „Отпорот и минатото“

Прашањето добива на интензитет уште повеќе кога еве веќе навршија 7 години од почетокот на т.н. Шарена револуција, за некои почетокот, за некои крајот на т.н. отпор кој за некои започна во 2009 година и траеше речиси до крајот на владеењето на Груевски и компанијата, за други започнат беше одамна, меѓутоа добиваше форми на различна актуалност, во зависност од политичкиот формат. Овие вториве, не се согласуваат со крајот на т.н. отпор, повикувајќи се на (меѓу)зависноста на формата од материјата. Оваа вторава пак, низ годиниве се менуваше исто како што се менува животот во светот катадневно, како потребите во животот, како што сите ние старееме, накрај стануваме и прашина. Сето ова со мала доза на патетика, за да се остане доследен на целта на текстов да досегне до љубителите на патетиката и на надежта како последен стадиум.

Руфат Јашари: „Последното цигарило“

Ми се чини дека ние доцните „миленијалци“ сме најоштетената, најзбунетата, најистрауматизираната генерација последниве неколку деценнии, а по се’ изгледа дека во скоро време нема да развиеме чувство за ориентација во однос на тоа кои сме, кон што тежнееме, во која насока чекориме... Чувствувам како се’ да се скрши врз нашата половина, како нашиот ‘рбет да беше мост преку кој се премостија најтешките и најнаглите промени, или како што вечно преферираат да ја наречат – транзицијата.

kirill nowak minanowitch: Манифест за мојата депресија

Имам болест во мозокот и се лечам низ уметничка пракса со уметничка интервенција и пишување на манифест. Јас сум во депресија над една година, депресијата...

Васко Гичевски: „Македонското општество во педагошки контекст“

Кога се говори за воспитно - образовниот процес честа е појавата истото да се одвојува од педагошкиот контекст во кој тоа се реализира. Притоа, се изнесуваа и разни сумативни оцени, кои се непотполни и нереални доколку не се согледаат сите причини и објективните услови во кои тие настанале. Во овој текст ќе се позанимаваме токму со прашањето: Каков педагошки контекст е македонското општество, и колку во суштина општеството како целина влијае врз квалитетот на образованието?

Мариглен Демири: „Христијанството и општеството“

Последниот текст кој го напишав се однесуваше на судирот на иницијатива на невладините организации и една група претставници на Православната црква во сојуз со претставници од други цркви (протестантска, на пример) и различни синкретични состави (од Qanon фанатици, се’ до антиваксери, антимаскери, следбеници на теории на заговори итн.) најчесто хомофоби и трансфоби, повикани да следат мажи во мантии, против други мажи кои сакаат да носат фустани. Тоа, искрено, ме поттикна да направам една блиц реконструкција во мојата глава, за тоа што всушност јас мислам дека претставува христијанството, земајќи предвид дека текстовите кои ги пишувам тука, суверено се повикуваат на моите ставови, такви какви што се, некогаш површни, некогаш недомислени, но секогаш лични.

Здравко Савески: „Социјализам, а не само работнички права“

Традиционалистичкото разбирање на социјализмот го ограничува на борба против само еден експлоататорски однос во капитализмот: оној на капиталистот врз работникот. Но, социјализмот е нецелосен, партикуларен, со ваквото ограничување. Социјалистичкиот стремеж мора да биде сеопфатен и да цели кон тоа да ги надмине сите експлоататорски и доминирачки односи на капитализмот.

Руфат Јашари: „Токсичната врска помеѓу капитализмот и менталното здравје“

Особено последниве неколку децении, светот како да боледува од неизлечлива ментално здравствена епидемија, особено евидентно во земјите кои ги перцепираме како „типично“ капиталистички, каде нарушувањето на менталното здравје претставува водечки повод за скратениот животен век веднаш зад кардиоваскуларните болести и карциномот.

Васко Гичевски: „Заробеничка слобода“

Слободата е тема на која најмногу се пишувало. Што е слободата, веројатно никој не знае, односно секој за себе знае, што нему му значи поимот слобода. Современото општество е базирано на принципите на слободата и еднаквоста. Сепак, должни сме да се запрашаме, колку нашата слобода е слободна и има ли поголема слободија од таа во која живееме? Дали нашето жртвување на слободата за минимум добивка ни донесе максимална штета?

Здравко Савески: „Предавството на интелектуалците“

Карл Маркс во една ситуација напиша дека нашата задача е безобѕирна критика на сé постоечко, безобѕирна во таа смисла што критиката нема да се плаши од своите резултати и исто толку малку ќе се плаши од судирот со постоечките сили. Колку интелектуалци имаат доблест и храброст тоа да го направат? Или помили им се работичката, платичката, проектчето, а и илузијата на сопствената (лажна) величина?